Life improvement Mindstyle

Het wordt alleen maar beter

Ik heb wel eens geprobeerd om een brief naar mijn veertienjarige ik te schrijven. En aan mijn elfjarige ik. Ik laat wel regelmatig dingen los over hoe onzeker en verlegen ik was toen ik veertien was, maar over mijn basisschooltijd heb ik eigenlijk nog nooit iets verteld. Dat hoeft ook eigenlijk niet. Voordat jullie je zorgen gaan maken: er was helemaal niets hoor. Ik heb een prima basisschooltijd gehad zonder problemen en met genoeg vriendinnen, maar ik verveelde me dood.

Goed, dat doet er verder niet toe. Want of ik nou een brief zou schrijven aan mijn achtjarige ik, of mijn elfjarige ik, of naar mezelf toen ik veertien of zestien of zeventien was, of desnoods naar mezelf acht maanden geleden: de boodschap zou steeds hetzelfde zijn.

alleenmaarbeter

Want het is gewoon echt zo. Mijn leven is niet perfect, en ik zou nog steeds niet volmondig ja antwoorden op de vraag of ik écht gelukkig ben. Dat hoeft ook helemaal niet, en ik ben al een heel stuk gelukkiger dan een paar jaar geleden. Natuurlijk zijn er nog steeds een heleboel dingen stom. Soms, als ik een beetje in een dipje zit, zou ik best wel terug willen naar de middelbare school, omdat we het toen altijd zo gezellig hadden met elkaar. Dit is dus echt onzin, want de minder leuke momenten waren er ook. En als ik mezelf met twee jaar geleden vergelijk, zit ik nu een heel stuk beter in mijn vel.

Mijn leven is zeker steeds ingewikkelder geworden. Op de basisschool had ik er nooit bij stilgestaan dat ik eigenlijk hartstikke onzeker was. Ja, ik was een beetje verlegen, so what? In de tweede klas van de middelbare school ging het dus mis. Die periode was kut, want ik kon geen presentaties doen terwijl de rest van de klas dat wel kon. Ik voelde me een outsider en het voelde als falen. Ik weet niet meer precies of ik vertrouwen had in of het goed zou komen, maar ik weet wel dat iets in me wist dat ik deze periode door moest komen. Zonder dit had mijn leven nooit op deze manier vooruit kunnen gaan, en zou ik niet de persoon zijn die ik nu wel ben.

Elke fase in je leven komt met veranderingen. Niet elke verandering is aan het begin even leuk. Soms moet je vechten, soms heeft het gewoon een hoop tijd nodig, en soms denk je dat het niet meer goedkomt. Soms zijn er momenten waarop je wilde dat alles gewoon weer even terug kon gaan naar vroeger, of momenten waarop je gewoon even niet meer weet hoe het nou ooit weer verder moet.

Maar uiteindelijk is dit het allemaal waard, geloof me. Tegenslagen, moeilijke periodes en grote veranderingen zijn nodig om je te laten realiseren wat je wél hebt, en wat je wél kan. Ik geloof niet dat je leven beter blijft worden als alles altijd maar op dezelfde manier doorgaat.

Het wordt alleen maar beter, echt waar. En soms heb je gewoon even iemand nodig die dat tegen je zegt.

8 Reacties

  • Beantwoorden
    anna
    22 mei 2015 op 09:35

    Mooi geschreven! Ik denk dat iedereen wel een of meerdere van zulke periodes kent in zijn leven.

  • Beantwoorden
    Kim
    22 mei 2015 op 09:53

    Heel mooi beschreven! “Soms heb je even iemand nodig die dat tegen je zegt”. Inderdaad. Bedankt!

  • Beantwoorden
    Audrey
    22 mei 2015 op 16:20

    Soooo true! :)

  • Beantwoorden
    Dina
    22 mei 2015 op 16:24

    Dat is een hele mooie boodschap!

  • Beantwoorden
    Marjolein
    22 mei 2015 op 21:48

    Goed geschreven, en ook helemaal waar. Dikke knuffel, ik ben trots op je voor de manier waarop je gegroeid bent :)

  • Beantwoorden
    Linda
    24 mei 2015 op 21:02

    Mee eens! Ik vind het soms wel moeilijk dat je steeds meer verantwoordelijkheden krijgt, maar je leert ook steeds beter met dingen om gaan, dingen relativeren enz. en dat is heel veel waard!

  • Beantwoorden
    Beau
    31 mei 2015 op 00:59

    En soms moet iemand je dat inderdaad gewoon even vertellen. Dankje :)

  • Reageer

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.