Canada My life Personal Studentenleven

Steeds een stapje verder

Afbeelding van Wikimedia Commons

Hier zou eigenlijk een inspirerend verhaaltje moeten staan over de weg hiernaartoe. Over mijn reis van een verlegen meisje in de tweede klas, dat nog niet eens een presentatie durfde/kon geven voor de klas, naar de persoon die ik nu ben. Maar het komt er niet uit. Misschien omdat ik het onwennig vind om zo over mezelf te praten, waarschijnlijk omdat het zo’n chaos is in mijn hoofd op dit moment en er duizend dingen door me heen gaan en ik het nog steeds niet helemaal besef. Maar ik kan dit nieuws niet nog langer voro jullie verborgen houden. Dus, let’s give it a try. 

In november 2012 schreef ik deze blogpost, over faalangst. Toen vond ik dat heel moeilijk. Inmiddels vind ik het fijn dat ik dit verhaal aan anderen kan vertellen. Hulp zoeken is niet erg, het kan je alleen maar helpen. Nu, zes jaar na de presentatie/speech waarbij ik in huilen uitbarstte voor de volle klas omdat ik gewoon niet meer kon, vijf jaar na mijn sessies bij de psycholoog, ben ik hier. Een heel stuk verder dan vijf, vier of zelfs drie jaar geleden. Want door de jaren heb ik geleerd, van de psycholoog, van mijn mentor op de middelbare school, van mijn ouders en mijn vrienden, dat er veel meer mogelijk is.

Dus dat is wat ik doe. Mezelf pushen. Dingen doen die ik een jaar, een half jaar of zelfs een maand eerder nóóit had gedaan. Pushen is voor mij vanzelfsprekend. Ik had er tot een tijdje geleden nooit bij stilgestaan dat ik het altijd deed, op sociaal gebied ten minste niet. Natuurlijk dacht ik wel eens: wow, een jaar geleden had ik dat nooit gedurfd. Maar dan vergeet ik de frustraties, de tegenslagen, hoe vaak ik wel niet denk dat ik al ver genoeg ben zo. Het kost me soms veel moeite, maar eigenlijk is dat het altijd waard.

Door al mijn gepush zit ik nu in een omgeving met allemaal supersociale mensen. Natuurlijk komt dat deels omdat ik me juist heel erg focus op de meest extraverte mensen (ten eerste omdat ik tegen diegenen opkijk, ten tweede natuurlijk omdat die automatisch meer opvallen) en er zijn heus genoeg wat meer introverte/gesloten mensen om me heen, maar ik kan wel zeggen dat het aantal in een communicatiestudie en op een studentenvereniging bovengemiddeld hoog zijn. En dat is nog extra frustrerend, want die mensen kunnen beter presenteren en zichzelf beter laten zien. Dat is niet erg, want bij mij komen andere vaardigheden weer natuurlijk. En ik hoef ook niet zo te zijn. Maar het motiveert me wel. Al die mensen die coole dingen doen: dat wil ik ook!

Ik accepteer mezelf trouwens echt wel, hoor. Als iets niet lukt, jammer dan. Alleen, als ik weet dat er meer uit het leven te halen valt, als ik weet dat ik het kán, zo lang ik maar geduld heb, waarom dan niet? Ik vind presenteren nog steeds vreselijk, en soms kan het na tien keer nog steeds een keer helemaal fout gaan, maar het gaat wel beter. En het is niet alleen presenteren. Waar ik vroeger meteen de stempel verlegen op me gedrukt kreeg, ben ik nu hoogstens nog iemand die niet in het midden van belangstelling wil staan en af en toe alone time nodig heeft. En dat zijn zeker geen vreemde of vervelende eigenschappen verder, hoogstens wat normaal is als een introvert.

Maar goed, mijn punt. Die foto daarboven dus. Toen ik twee jaar geleden wist dat ik deze studie zou gaan doen, wist ik ook iets anders. Ik zou op uitwisseling gaan, een half jaar studeren in het buitenland dus. Ik zou gaan doen wat drie jaar geleden nog een hele grote stap te ver zou zijn geweest. Tot het moment dat ik mijn post it van mijn naamkaartje trok, en daarna stiekem nog steeds niet, had ik nooit verwacht dat ik mijn eerste keus zou krijgen, want mijn pitch en interview waren nooit goed genoeg. Maar hier ben ik dan. Dat op de foto, is Western University in Canada. En daar ga ik een half jaar studeren.  

“Het is echt”, zei mijn huisgenoot toen ik vanmorgen wakker werd. Nee, stiekem geloof ik het nog steeds niet helemaal. Maar eind augustus zit ik in het vliegtuig, en ik kom waarschijnlijk in januari pas weer terug.  EN IK HEB ER ZO ONGELOFELIJK VEEL ZIN IN!

 

9 Reacties

  • Beantwoorden
    Maaike
    29 januari 2016 op 11:30

    JA ZO TOF! (Maar dat had ik al een stuk of 5 keer gezegd volgens mij.) Zo had ik het nooit bekeken eigenlijk, dat jezelf omringen met extraverte mensen best wel goede dingen kan doen voor een introvert. Misschien moet ik dat zelf ook eens proberen, haha.

  • Beantwoorden
    Beau
    29 januari 2016 op 12:32

    You go girl! Gefeliciteerd!

  • Beantwoorden
    Soesja
    29 januari 2016 op 12:40

    Aghh, ik vind het zó te gek van en voor je! Ik kan me dit gevoel van een jaar geleden echt nog precies herinneren, hoe onwerkelijk het voelt dat je zoiets echt gaat doen. Je gaat echt een spannende maar vooral geweldige tijd tegemoet – geniet er van, want voor je het weet is het voorbij en lees je dit soort blogposts van andere mensen en voel je je helemaal nostalgisch worden, haha ;)

  • Beantwoorden
    BySilke
    29 januari 2016 op 14:24

    Heeel herkenbaar, van die faalangst, echt waar. En zeker leuk om te lezen hoe iemand anders dan zichzelf durft te pushen en zulke mooie dingen bereikt! Wat cool dat je naar Canada gaat zeg, ik zou er graag gaan wonen. Ben al suuperbenieuwd naar je verhalen & ben heel blij voor jou! Dat wordt sowieso fantastisch :)

  • Beantwoorden
    Marjolein
    29 januari 2016 op 14:52

    Lisa Lisa Lisa, wat heb je het al ver geschopt! Ik vind het zo knap hoe je iedere keer weer een beetje verder komt en ik vind het zó tof dat je naar Canada gaat! Echt OMG, zo tof.

  • Beantwoorden
    Hester
    29 januari 2016 op 16:02

    Ik vind het zooo cool voor je en ik heb er ook alle vertrouwen in dat je het gewoon heel leuk gaat hebben! Dat van die ‘stapjes verder’ herken ik ook wel. Het klinkt altijd een beetje raar om te zeggen dat ik vroeger niet zo sociaal was ofzo vind ik zelf, maar het is wel gewoon zo dat ik me daarin heel erg heb ontwikkeld en in een extraverte wereld is dat echt wel handig en fijn. Ik wil introverten trouwens niet verloochenen maar ergens vind ik het soms sowieso wel fijn dat de wereld vooral extravert is omdat ik toch het idee heb dat je dan meer onderneemt, meer nieuwe mensen leert kennen, en (in mijn geval) ook veel meer wordt uitgedaagd om grenzen te verleggen en nieuwe dingen te doen. Maar dat is een ander onderwerp, ik vind het nu vooral heel erg tof dat je gewoon een half jaar naar Canada gaat!

  • Beantwoorden
    Linda
    30 januari 2016 op 12:11

    Gaaaf! Heel tof dat je dit gaat doen!!! Een uitdaging maar wel een superleuke, lijkt mij. Canada is een heel leuk en mooi land, daar ga je het vast heel erg naar je zin hebben!

  • Beantwoorden
    Inge
    30 januari 2016 op 12:14

    Wauw, super! Gefeliciteerd!

  • Beantwoorden
    Vivian
    15 februari 2016 op 15:31

    Ik ben op je blog gekomen door Maaike en dit is het eerste stuk wat ik van je lees: wat goed van je hoe je dit beschrijft en wat goed dat je zo bent gegroeid! Verdiend!

  • Reageer

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.