Bloggen Lisa loves

Over Lisa Loves in 2016

Een tijdje geleden bezocht ik weer eens een bloggersmeeting. Gek genoeg heb je tijdens zulke meetings altijd zo veel om over te praten, dat het onderwerp bloggen nauwelijks besproken wordt. Toch kwamen we er op gegeven moment op. Naar aanleiding van Sonja die benieuwd was hoe lang we al blogden, vroeg Hester of we nu, op dit moment, nog een blog zouden beginnen.

Een interessante vraag, aangezien een groot deel van ons al een hele tijd blogt en het dus gaandeweg een onderdeel van ons leven is geworden. Na ruim zes jaar bloggen denk ik dat er wel iets “mist” als ik het niet zou doen.

Thuis dacht ik nog even door over die vraag. En blijkbaar spookt het nog een beetje door mijn hoofd, aangezien ik er een maand later nog een blogpost over schrijf.

Op het eerste gezicht zou ik nee zeggen. Dan laat ik er even buiten of ik in deze fase van mijn leven nog een blog “nodig” zou hebben om mezelf kwijt te kunnen op een manier waarop ik dat zes jaar geleden niet kon. Misschien was ik er wel nooit geïnteresseerd in geraakt, je weet het niet. Aan de andere kant weet ik ook niet of mijn leven zo rijk en sociaal was als nu zonder mijn blog. Kortom, het heeft niet veel zin om in dit aspect een antwoord te zoeken.

Er zijn nu een heleboel blogs en daarvan groeien er ook een aantal behoorlijk snel. Het is allemaal een stuk commerciëler geworden, Snapchat en Instagram spelen een
steeds grotere rol en doordat er een paar bloggers en vloggers zijn die rare capriolen uithalen, worden mensen “van buitenaf” er steeds negatiever over.

Ja, hier ben ik de bloggerswereld even ontzettend aan het vergelijken met hoe het zes jaar geleden was. Ik heb altijd een hekel aan mensen die alles gaan vergelijken met vroeger, maar het was even nodig. Sorry. Ik realiseer me heel goed dat dingen veranderen en dat is prima. Toch ben ik blij dat ik ben begonnen toen het allemaal wat laagdrempeliger voelde. Je begon gewoon een blog, klaar. Geen trucjes en duizend vragen vooraf. Ik zou nu echt niet weten waar ik moest beginnen, denk ik. En dat geldt eigenlijk nu soms nog steeds. Ik kan het niet eens meer een blogdip noemen: die dip is gewoon de normale staat en af en toe heb ik een piek en komt er een nieuwe blog online.

Kortom: ik weet het niet. Wel weet ik dat mijn blog een stuk beter in het wereldje van zo’n vijf jaar geleden past. Again: vroeger was niet alles beter, maar voor mij en de manier waarop ik dingen het liefst aanpak, misschien wel. Ik ben te perfectionistisch voor Instagram en fotografie is sowieso niet één van mijn aangeboren talenten. Ik ben te ongemakkelijk om tegen een Snapchatcamera te praten, weet nooit wat ik met blogsamenwerkingen aan moet, en vind het ook ongemakkelijk om mijn blog te promoten in bijvoorbeeld Facebookgroepen. Ik heb talloze pogingen gedaan om een niche te vinden maar die zal nooit specifiek genoeg worden en zoals je vast wel hebt gemerkt ben ik ook nogal lang van stof…

Nu doe ik natuurlijk wel een beetje generaliserend. Er zijn echt genoeg blogs die het overleven zonder Instagram en samenwerkingen en gelukkig zijn er ook mensen die lange blogposts waarderen. Maar, als ik net begonnen was met blogs lezen, had ik dit waarschijnlijk wel gedacht. Gewoon, omdat ik het “goed” wil doen.

Zoals ik al zei, vind ik al die veranderingen niet per se erg. Wel merk ik dat ik in een nieuwe blogdip beland als ik een poging doe om mij te veel van die veranderingen aan te trekken. En dat gebeurt dus zeg maar ietsje te vaak. Mijn blogpogingen gaan meestal zo:

  1. Ik begin met frisse moed
  2. Het gaat een tijdje goed
  3. Dan wil ik het nog beter doen en ga ik me vergelijken met anderen
  4. Daardoor vind ik mijn eigen blog niet interessant/leuk/groot genoeg
  5. Ik raak in een dip
  6. Na een tijdje vind ik dat zonde en probeer ik het los te laten
  7. En dan weer terug naar 1

Dat vergelijken met anderen is dus eigenlijk de oorzaak van een groot deel van mijn blogdips. Niet dat ik me met specifieke blogs vergelijk, maar meer in het algemeen: mijn blog blijft achter op wat ik de norm vind. Ja, het zit dus allemaal in mijn eigen hoofd.

Want achteraf vind ik het dus zonde. Misschien past niet iedere nieuwe blogtrend even goed bij me, maar het bloggen zelf vind ik nog steeds heel leuk. Ik hou van schrijven en me daarin ontwikkelen. Ik vind het leuk om terug te kunnen zien wat ik heb meegemaakt en te schrijven over persoonlijke groei. En natuurlijk blijven er dan momenten waarop ik dat even stom vind (want: who cares) maar die momenten zijn vooral gevolg van vergelijking met anderen.

Daarnaast vind ik het best grappig om af en toe iets op Instagram of Snapchat te zetten. Twitter zou dood zijn, maar dat vind ik nog steeds het allerleukste sociale medium en ik vind het superleuk om via daar contact te leggen met bloggers. Ik heb leuke en inspirerende mensen ontmoet via het bloggen en een leuke reactie kan mijn dag goed maken. En het allerergste; ik denk dat ik echt in een gat zou vallen als ik mijn stukje internet niet meer had.

Dus, als ik het puur zou doen voor het schrijven, zou ik zeker in 2016 nog een blog willen beginnen. 

En toch hou ik het nooit vol om “gewoon” te bloggen, zonder waarde te hechten aan bezoekersaantallen en volgers en andere bloggers en of ik wel leuk genoeg ben. Het heeft zich keer op keer bewezen dat dat gewoon niet voor mij is weggelegd, dat ik niet genoeg tijd in mijn blog kan steken om echt te groeien in wat ik doe en dat ik gewoon niet zo commercieel ben. Maar toch blijf ik het proberen.

Ik vind het frustrerend dat ik daar dus niet het type blogger voor ben. Maar ik vind het nóg frustrerender dat ik het keer op keer voor elkaar krijg om het bloggen, dat ik zó leuk vind, zó stom te maken voor mezelf.

Dus eigenlijk wil ik het gewoon doen. En nu echt. Maar kan ik het? Alleen nog maar bloggen op de manier waarop ik het leuk vind? Stoppen met die blogschema’s, de hoge verwachtingen van mezelf en het continue nadenken over of iets wel leuk genoeg is om te delen? Zo min mogelijk op Google Analytics kijken en voor nu gewoon focussen op doen wat ik echt leuk vind: schrijven?

Ik weet niet of ik dit wel vol ga houden. Over een tijdje word ik vast weer in de verleiding gebracht om mezelf te vergelijken met anderen. Of om toch een poging te doen om actief te worden op Instagram, om maar wat te noemen. Maar ik wil supergraag weer terug naar een punt waarop “blogdip” niet meer de normale staat is.

Wat dit concreet voor mijn blog betekent, weet ik nog niet. Ik denk wel dat mijn reis naar Canada een heel goed onderwerp is om gewoon lekker over te schrijven. Ik zal zeker nog mindstyle-artikelen en bijvoorbeeld reistips blijven delen. Verder ga ik beginnen met het omgooien van mijn fotodagboekjes. Minder focus op de foto’s, meer op de tekst. En zo zie ik wel hoe het gaat. Misschien een beetje raar om dit te delen zonder concreet plan, maar ik weet dat een goede stok achter de deur voor mij in ieder geval al helpt. 

 

1 Reactie

  • Beantwoorden
    Maaike
    27 juli 2016 op 10:57

    Ik heb een beetje hetzelfde gevoel: ik wil heel vaak ‘stoppen’ met mijn blog, omdat ik niet goed genoeg ben, net zoals mijn collega bloggers. Heel erg frustrerend want bloggen is mijn passie en mijn allerliefste hobby. Maar dan alsnog blijf ik de draad oppakken en laat ik eigenlijk niet zien dat ik eraan denk en blijft mijn artikelenstroom maar komen. Maar toch blijft het frustrerend!

  • Laat een reactie achter op Maaike Annuleer reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.