Canada Personal Studentenleven

Canada: waar ik stiekem een beetje bang voor ben

Afbeelding via Unsplash

Vier maanden aan de andere kant van de wereld wonen is best wel eng. En natuurlijk zijn er dingen waar ik bang voor ben. Voor de logische dingen, zoals dat er wat gebeurt met een familielid of een andere dierbare. Dat ik ziek word en mijn ouders dan niet bij me zijn. En simpelweg dat ik mensen ga missen.  Ik weet echter wel dat de kans klein is dat er iets ernstigs gebeurt. En als er echt iets gebeurt? Dan ben ik zo weer thuis. Dus nee, daar ben ik eerlijk gezegd niet heel bang voor.

Ik ben niet bang voor het onzekere. Ik moet daar uitvinden hoe alles werkt, van de supermarkt tot het openbaar vervoer tot de manieren en gebruiken daar. Eerlijk gezegd is dat denk ik één van de leukste dingen van op exchange gaan. Ik heb nu genoeg tijd om dingen te ontdekken en te integreren in een nieuw land. 

Ik ben niet bang om alleen op mijn kamer te zitten en ik ben ook niet bang om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik ben niet bang voor de vliegreis en ook niet voor het studeren. Ik maak me een klein beetje zorgen om de financiën en ook stiekem over mijn gewicht bij terugkomst, maar dat soort dingen zijn te verwaarlozen. Als mijn creditcard wordt geblokkeerd overleef ik het ook wel weer.

Maar ja, ik maak me soms oprecht wel zorgen. Als ik er heel eventjes doorheen zit, ga ik allemaal redenen bedenken waarom ik dit nooit had moeten doen. Onzin natuurlijk, maar ik doe het wel. Om te laten zien wat voor een onzin dat is, eigenlijk vooral voor mezelf, heb ik een lijstje gemaakt.

Dat het vermoeiend is

Oké, laat ik het anders verwoorden. Ik weet namelijk wel zeker dat het vermoeiend is. Ik ben alleen bang dat het ten koste gaat van andere dingen. Als ik moe ben, heb ik minder zin om er leuk uit te zien, zorg ik minder goed voor mezelf en eet ik slecht. Dat soort dingen zijn weer niet goed voor mijn algemene energieniveau en zo kom je in een negatieve spiraal terecht. Nou, als ik ergens geen zin in heb is om chagrijnig op mijn kamertje te zitten.

Dat ik doodvries

Nee maar serieus. Ik zit in een gebied waar het tegen de herfst vaak nog wel lekker warm is, maar de gemiddelde temperatuur in december is -2.6°C. Nee, dat is geen uitschieter: dat is het gemiddelde. Dus als het een dag 6 graden is, is het ook een dag -8.6 graden. Oké, niet helemaal, maar even ter illustratie. Mensen die mij kennen weten dat ik een bloedsomloop van niks heb en mijn handen en voeten dus sowieso al permanent bevroren zijn. Wens me sterkte.

Dat ik geen vrienden maak

Dit is zo’n typisch dingetje waar je altijd bang voor bent. Bij iedere situatie waar je niemand kent, zoals een nieuwe school, studie, baan of vereniging, wil je toch wel graag een paar mensen hebben met wie je het goed kunt vinden.  Ik weet dat het totaal niet moeilijk is om nieuwe mensen te ontmoeten als je op exchange gaat. Integendeel, zelfs! Maar toch? Wat als het nou niet lukt? Als iedereen op tripjes gaat zonder mij? Als ik niet wordt uitgenodigd om mee uit te gaan?

Maar kom op. Ik ben nog nooit in een situatie terecht gekomen waarbij ik geen vrienden heb gemaakt. Kijk, erg diepgaande vriendschappen sluit je niet snel in vier maanden. Maar niemand vinden om iets leuks mee te doen? Dat is toch wel onwaarschijnlijk.

Dat ik niet alles eruit heb gehaald wat erin zit

Dit vind ik misschien nog wel mijn domste angst. Mijn lijstje van plekken die ik wil zien wordt steeds langer. En de winter komt al snel dichterbij… Uiteindelijk is mijn ervaring echt niet verpest als ik niet naar Halifax of Montreal kan gaan, maar toch… Ik wil niet terugkeren met het gevoel dat ik van alles heb gemist. Of bij terugkomst mensen horen zeggen dat ik écht daarheen had moeten gaan.

Ik denk dat dit een mooie uitdaging voor me gaat zijn. Niet te veel plannen, het gewoon over me heen laten komen en kijken wat voor kansen er op mijn pad komen. Dit vind ik misschien nog wel het allermoeilijkst aan op exchange gaan. Terwijl ik weet dat het sowieso een mooie ervaring wordt. Onzin dus, deze gedachten.

Om terug te komen

Op internet is een hoop te vinden over een bekend fenomeen onder studenten die in het buitenland hebben gestudeerd: reverse culture shock. Ik vond zelfs een website met ervaringen van mensen die terugkwamen van hun study abroad.

Reverse culture shock houdt in dat je je niet helemaal meer thuisvoelt in de cultuur waar je vandaan komt. Jij bent veranderd in die paar maanden, maar je omgeving niet. Bovendien is iedereen waarschijnlijk maar kort geïnteresseerd in iets wat voor jou een superbelangrijke, life-changing experience was. En dat is lastig.

Gelukkig heeft een groot deel van mijn studiegenoten hetzelfde meegemaakt en heb ik dus wel mensen om erover te praten. Bovendien is het dus echt niet iets om me nu al druk over te maken. Alleen maar zonde! Toch vind ik het ergens wel fijn om te weten dat het bestaat, haha.

Toch een beetje FOMO

Ik weet dondersgoed dat ik één van de mooiste kansen in mijn leven ga grijpen en dat dit veel belangrijker is dan mijn alledaagse leven. Dit is heel veel waard, dat weet ik zeker, maar ik weet ook dat ik dingen ga missen. Verjaardagen, feestjes, een nieuwe lichting eerstejaars op mijn vereniging naar wie ik stiekem toch wel benieuwd ben. Nou, dat haal ik allemaal wel weer in natuurlijk.

Dat ik aangevallen word door een eland

Just kidding, die eland is waarschijnlijk banger voor jou dan andersom. Gelukkig is dit wél één van de gevaarlijkste dingen die kan gebeuren in Canada. Wat dat betreft ben ik toch wel blij dat ik naar een veilig land ga. Ik vind het al spannend genoeg en hoef er geen ziekterisico’s, berovingen, voedselvergiftigingen en natuurrampen bij. Natuurlijk kan er altijd iets gebeuren, dat weet ik best. Eigenlijk zou het zelfs een beetje saai zijn als alles helemaal soepel ging, haha. Maar ik weet dat ik in een lang ben waar ik goed opgevangen zal worden.

Waar zou jij bang voor zijn als je langer (in je eentje) naar het buitenland zou gaan?

5 Reacties

  • Beantwoorden
    Marjolein
    22 augustus 2016 op 09:32

    ZO logisch dat je bang bent voor al deze dingen! Ik denk dat ik hem ook wel flink zou knijpen als ik bijna weg zou gaan. Want het komt nu natuurlijk wel erg dichtbij… Maar Lisa, ik weet zeker dat je het geweldig gaat hebben! Er zitten vast mindere dagen tussen dat je moe en chagrijnig bent, maar dat weegt vast niet op tegen alle andere geweldige ervaringen. Ik ben echt zo benieuwd naar al je verhalen en blogposts over je exchange. :)

  • Beantwoorden
    Beau
    22 augustus 2016 op 09:36

    Komt allemaal goed! Het enige waar ik een beetje bang voor ben is eigenlijk dat ik me te snel en te erg aan de Griekse levensstijl ga irriteren. Ik kan ze nu af en toe al door mijn computerscherm trekken van frustratie. Wanneer vertrek je precies? Ben benieuwd naar je verhalen!

    • Beantwoorden
      Lisa
      22 augustus 2016 op 13:08

      Aah ja, dat snap ik heel goed! Ik denk juist dat ik heel goed pas in de Canadese cultuur en me ga ergeren aan dat Nederlanders niet beleefd genoeg zijn of zo, haha. Maar voor jou is dit denk ik ook wel een mooie uitdaging! Waarschijnlijk kom je een stuk relaxter terug, haha.

      Ik vertrek op 29 augustus, over precies een week hang ik in de lucht dus! Wanneer ga jij? :D

      • Beantwoorden
        Beau
        22 augustus 2016 op 22:43

        Haha jep… Ze hebben daar niet zo’n haast met dingen. En bijna al dus! Mijn studie begint daar pas 10 oktober, ik vertrek 13 september!

  • Beantwoorden
    Vivian
    26 augustus 2016 op 17:47

    Ik kan me je angsten zeker voorstellen, ik denk dat ik voor dezelfde dingen bang zou zijn. Die reserve culture shock klinkt vooral erg realistisch én heftig. Maar het komt vast goed!

  • Reageer

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.