Canada Personal Travel

Canada #5: kanoën en back to basics in Algonquin

Afgelopen weekend was het tijd voor een van de hoogtepunten van mijn exchange: de trip naar Algonquin. Dit is een van de grootste en het meest populaire provinciale park van Ontario. Al vanaf het begin wist ik dat ik hierheen wilde. En nu ging ik dus, met de Outdoors Club! Dit is een sportvereniging van de universiteit die jaarlijks meerdere trips (zowel dagtrips als kampeertrips) organiseert. Tijdens het Thanksgiving-weekend maakten we een vierdaagse trip naar dit park. In de piek van de herfstkleuren dus.

Ik kan jullie vast waarschuwen dat dit een nogal chaotisch blogje is geworden. Ik kon niet echt een goede manier vinden om mijn gedachten te verwoorden en eigenlijk ben ik veel te druk met midterms, haha. Ach, zoals ik vaker tegen mezelf zou moeten zeggen: don’t let the perfect be the enemy of the good. 

Ik denk dat ik wel honderd keer over het meer heb uitgekeken, zuchtend dat het zo mooi is. Want, wauw. Ik snap niet zo goed waarom, want de plek waar we waren bestond eigenlijk alleen maar uit bomen en meer en nog meer bomen. Maar tóch.

Ik ben begonnen met een dag-voor-dagverslag, maar ik kwam tot de conclusie dat het saai was. Om jullie een beeld te geven van hoe het was: hier een hele korte samenvatting.

Op vrijdag om 12:00 uur vertrokken we met de auto. We zaten met z’n zessen in de auto en daarvan kende ik maar één iemand, maar het was goed gezelschap en we hadden een goede DJ. Uiteindelijk deden we er ruim acht uur over vanwege het Thanksgiving-verkeer, dus gezelligheid is heel belangrijk! . Die avond verbleven we in de cabins van de outfitters: de personen die ons de kano’s verhuurden dus. De volgende ochtend kanoden we zes uur naar de eilanden waar we zouden verblijven en zondag bezochten we een waterval en een kort wandelpad in de buurt. Maandagochtend pakten we onze spullen op om weer naar huis te gaan. 

 

Ik was van tevoren wel een beetje bang voor het kanoën. Het zou (op rustig tempo) zes uur duren, en ik wist niet of mijn armen dat wel konden handelen. Maar voor vertrek kregen we de instructies die duidelijk maakten waar we écht bang voor moesten zijn: wat moet je doen als je kano kantelt? De kans zou heel klein zijn, maar toch… Uiteindelijk waren er wel wat golven, vooral op de heenweg. Maar ik heb geleerd dat je laag en in het midden moet blijven en vooral niet moet compenseren. Gelukkig zat ik met de voorzitter van de club in een kano. Ze kon heel goed sturen en ik voelde me heel veilig in de kano. Ook hadden we al snel een fijn ritme gevonden: alles ging soepel dus!

2016-10-10-10-34-09

Daarna kwam er nog een leuke verrassing:  het beekje waar we begonnen ging niet over in het meer waar we uiteindelijk aan zouden kamperen. Nee, eerst moest de kano getild worden. Twee keer. Dit betekent dus dat twee mensen de kano boven hun hoofd dragen en de derde persoon (ik dus) de peddels en eventuele losse spullen (een tent) meeneemt. We gingen beide keren echt een stuk land over: eerst naar boven en dan weer naar beneden. Helaas was ik nogal slecht in portagen. Ik had de slechte rugzak overgenomen, zodat Daisy mijn stabiele rugzak kon dragen met de kano.

Na zes portages had ik nog niet door hoe ik de peddels moest dragen, de rugzak op mijn rug moest houden én balans moest houden. In dat laatste ben ik gewoon niet zo goed (geen grap, ik heb er zelfs fysio voor gehad toen ik klein was). Laten we het erop houden dat ik blij was met mijn waterdichte wandelschoenen… Verder voelde het best wel beschamend dat ik dit niet kon, haha.

algonquindsc_0033 2016-10-09-15-38-42

We zaten dus op een stuk of zeven campings, verspreid over drie eilanden. Er zijn daar heel veel campings maar om de natuur de beschermen mogen er maar weinig mensen op één plek staan. Iedere camping heeft een firepit en een thunderbox. Dat is dus een toilet in de vorm van een houten box. Verder mocht je geen afwaswater of tandpasta lozen in de buurt van het water (vanwege vervuiling) of te dicht op je tent  (vanwege beesten) en moesten we ons eten ophangen in een boom. Water dronken we uit het meer, gereinigd met tabletjes. De conclusie van het weekend is eigenlijk dat je helemaal niet veel nodig hebt.

algonquindsc_0071

Ik denk dat het middle-of-nowhere-gevoel het juist zo’n fijne trip maakte. We zijn twee keer andere mensen tegengekomen en verder voelde het meer gewoon van ons. Ons deel was niet bereikbaar met een wandelpad en het was best een flinke kanotocht vanaf een plek die sowieso al best ver van de openbare weg ligt. Er was geen telefoonbereik en geen kunstmatig licht, behalve onze zaklampen en telefoons. Tijd deed er niet heel erg toe: als je maar terug was voor het donker. Er was meer en bos, en ‘s avonds werd het meer verlicht door de maan. De sterrenhemel was prachtig en het was muisstil.

waterval dsc_0054facebook algonquindsc_0044

algonquindsc_0088

Zondag maakten we een kanotripje naar een waterval en deden we een korte hike. Het was verrassend zonnig en ik genoot van de kano’s op het water bij ondergaande zon.

Toen we maandag om zeven uur wakker werden, wilde ik echt mijn bed niet uit. Ik was bang voor de ijskou en mijn matje zonder lucht op een rots lag veel te lekker… Maar zo koud was het niet, ook al was het water warmer dan de lucht. Ik had eigenlijk foto’s moeten maken van het verdampende water bij de opkomende zon, maar jullie moeten maar geloven dat het mooi was!

We zouden die dag tegen de stroom in moeten kanoën, maar er was vrijwel geen wind. Na iets meer dan vier uur kwamen we weer aan bij de outfitters en kon ik mijn mooie gezicht en haar en verbrande neus aanschouwen. We reden met één koffiestop (en een normaal toilet, en stromend water, en zeep!) naar huis, waar ik bij wijze van Thanksgiving-dinner pizza haalde en de kampvuurlucht uit mijn haar waste.

2016-10-10-10-33-49

Het was een goede trip: niet alleen qua organisatie, maar ook het gezelschap was fijn. Ik heb een hoop nieuwe mensen ontmoet, zowel internationals als Canadezen. Natuurlijk weet je niet met wie je in je voedsel-/tentgroep en autogroep wordt gezet, maar het pakte goed uit.  Nog even over het eten: het is bizar wat iedereen in zijn rugzak had meegenomen. Ik heb twee avonden heel goed avondgegeten en we ontbeten met warme havermout. En als ik daarna thee in mijn tupperware-bakje deed, was hij ook meteen zo goed als schoon.

Het enige jammere? Ik kan “een eland zien” nog niet van mijn bucketlist strepen. Er waren geen elanden, geen beren (misschien maar goed ook) en geen bevers. Oh well. Over de kou ga ik het niet hebben: er is namelijk nog een trip in november waar ik best graag heen wil. Maar dan neem ik wel handschoenen mee! En kleding van wol of fleece. En dan neem ik mijn eigen muts mee. Aan de persoon die haar muts uit mijn geleende backpack was vergeten: duizendmaal dank.

Deze trip heeft mijn enthousiasme voor kamperen in ieder geval wel weer aangewakkerd.  Door het te doen, maar ook door de verhalen van alle leden van de outdoors club die het liefst de hele zomer buiten zijn. Bovendien heb ik nu goede kleding om het outdooravontuur aan te gaan, haha. Jullie zijn gewaarschuwd!

3 Reacties

  • Beantwoorden
    Maaike
    16 oktober 2016 op 16:17

    Zulke mooie foto’s! Vooral met die herfstkleuren ook. :) Lijkt me superrustgevend, maar ook wel lastig om zo weinig te hebben of zo, haha.

  • Beantwoorden
    Marjolein
    18 oktober 2016 op 17:38

    Dit klinkt echt heeeel geweldig! Het Canadese leven…

  • Beantwoorden
    Linda
    28 oktober 2016 op 18:21

    Wauw, dat lijkt me een gave ervaring! Echt in de middle of nowhere, zeker doordat je er alleen met een kano kan komen! En het ziet er ook echt geweldig mooi uit op je foto’s. Ik wil echt nog een keer in de herfst naar Canada/Amerika, lijkt me prachtig!

  • Reageer

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.